MudSweatTrails - Het platform van en voor trailrunners in de Benelux

Het platform voor Nederlandstalige trailrunners met actueel nieuws, know-how, reviews, trail events en de meest complete trailkalender

MudSweatTrails op InstagramVolg MudSweatTrails via TwitterMudSweatTrails op FaceBooke-mail MudSweatTrailsdoorzoek mudsweattrails.nl

Dutch Runners - partner van MudSweatTrails

In the Spotlight


PETZL Reactik Plus

 

 

Sponsors

 

Trail des Gueules Noires

Soms kom je tijdens de trainingen andere lopers tegen waarmee je een stukkie oploopt. Een van de vragen die dan vaak gesteld word is : waar ben je voor aan het trainen? Mijn antwoord luidt steevast: voor de volgende loop. En dan kun je nog wat lijstjes opsommen over wat je concreet gaat doen of wat je allemaal al gedaan hebt. Bij de volgende bocht gaat ieder weer zijns weegs en voor je het weet ben je weer een paar kilometer verder.

Vorige week liep ik de Montferlandse Toppenroute, een prachtig loopje. Helaas heb ik op onverklaarbare wijze een afslag gemist waardoor mijn invoer in de MudSweatTrails database niet geldig was. En dientengevolge door mij is verwijderd. Jammer maar dat prima loopje nemen ze me niet meer af. Een km of 6,7 heb ik gemist. Ik zal hem nog eens moeten lopen om te zien waar het nu fout ging. Stay tuned!

In dat gebied gebeurde wat ik in de eerste alinea beschreef. Tijdens het opsommen van mijn lijstje begon ik met de Trail des Geules Noires. En die, waarde lezers, was afgelopen zaterdag.

De Trail des Geules Noires werd dit jaar voor het eerst georganiseerd. De opbrengst ervan is bestemd voor een school voor gehandicapte kinderen in Blegny. Je vraagt je af of er nog wat overblijft. Het inschrijfgeld is €8. Daarvoor krijg je een startnummer, twee verzorgingsposten met genoeg voer en een bord pasta afterwards. En een prima uitgepeilde route van ongeveer 53 km met zo'n twee km D+. Fijn trainingsloopje dus voor vlaklanders die meer willen. Met genoeg te genieten onderweg.

Claudette, mijn ega, attendeerde mij op deze loop. Leuk voor in de kerstvakantie! De bedoeling was dat we deze samen zouden lopen. Zo gezegd, zo gedaan.

Vanaf de start vanuit een schoolgebouw in Blegny liepen we op ons gemakkie samen achterin het veld. Al snel werden we de paadjes opgestuurd waar de natte sneeuw en regen van de afgelopen nacht zorgdenvoor een combinatie van enkeldiepe modderplassen en gladde grashellingen. Dat gold eigenlijk voor bijna alle paadjes en weilanden waar we doorheen liepen.

Glad gras, modder, modder en meer modder. Binnen twee km liepen we al tot over de enkels door het water. Af en toe doorkruisden we een van de vele dorpjes ten oosten van de stad Luik. Dan liep je verhard. Soms een paar honderd meter, soms een kilometer. Afgezet tegen het totaal is het asfaltgehalte peanuts.

De klimmen waren vaak door geulen die het hemelwater afvoerden . Dat betekende dus dat je letterlijk door stromend water zo'n heuvel opstrompelde. Rennen was niet mogelijk. Althans, niet voor ons. Wij wilden graag heel blijven.

Zij was zo slim om haar poles mee te nemen. Ik dacht ze niet nodig te hebben. ( de Bear Trail 2013 indachtig, maar dat was aan het eind van het zomerseizoen, met droge paden en weilanden....) Boy, was I wrong...

Bij de eerste ravito op 18 km bleek dat we al twee km teveel hadden gelopen. Bij de mijn van Blegny hadden we een afslag gemist en daardoor een extra rondje gemaakt. Claudette besloot hier niet verder te gaan. Na de vele val- en glijpartijen maakte zij de verstandige keus zichzelf te sparen voor de Trans GranCanaria 44km. Na een kort afscheid kreeg ik haar stokken mee ( dank, schat...)

Vanaf nu liep ik mijn eigen loop. Bij de ravito werd verteld dat er nog zo'n tien lopers achter ons waren. Daar had ik al mijn twijfels over. Later bleek dat die er wel waren maar zijn afgehaakt vanwege van alles en nog wat. In ieder geval liep ik bijna achterin het deelnemersveld. Maakt niet uit. In mijn persoonlijke categorie win ik namelijk altijd.

Waar ik kon probeerde ik te rennen. Dat was niet zo vaak. De diepe moddersporen zorgden voor een lastig begaanbare route. De hellingen deden mij minder dan ik dacht. Hier merkte ik dat mijn heuveltrainingen van de laatste maanden hun vruchten beginnen af te werpen.

De afdalingen waren soms zeer steil. Van boom naar boom naar beneden laten vallen is een methode die voor mij werkt. De tweede en laatste ravito zou op km 37 zijn. Bij km 41 zag ik nog niks. Fuck! Ik moest weer een heuvel op met een handen-en-voeten-klim om een honderd meter verder er weer af te moeten. Weer met handen en voeten. Fok fok fok! Nou wilde ik wel wat chips en cola!

Net toen ik besloten had om in het eerstvolgende gehucht de plaatselijke buurtsuper aan te doen zag ik een auto staan waarin twee vrijwilligers zaten. Mijn Bibnr werd genoteerd (met de hand... +1) en ik werd prima verzorgd. Even een berichtje naar Claudette gestuurd, de waterzak gevuld en door. Altijd maar door.

Het zonlicht had zijn langste tijd gehad vandaag. Dagen van te voren hadden we de weersverwachting voor deze streek in de gaten gehouden. Regen, sneeuw, neerslagkans 95%, weercijfer 1 t/m 5 . Hoger werd het niet. Met het kiezen van onze uitrusting hadden we dus met het ergste rekening gehouden. ( jaaaahaa, ik had gewoon mijn eigen stokken mee moeten nemen...) Drie lagen, lange broek, dikke handschoenen, veel buffs en, omdat we in het donker zouden starten en waarschijnlijk ook zouden eindigen, een koplamp. Die ging op toen de schemering aan haar laatste helft begon. En het weer begon het te sneeuwen. Natte sneeuw uiteraard.

Sinds we een stukje verkeerd waren gelopen (onze eigen schuld, de route was prima uitgepeild met lintjes en oranje verf. Niet teveel maar zeker niet te weinig) had ik mijn GPS bestandje van de route opgestart. Zo kon ik controleren of alles naar wens ging. Het bestand dat ik had bleek toch af te wijken van de (uitgepeilde) werkelijkheid. Zo kwam ik aan nog wat extra kilometers. En dat voor hetzelfde geld! Joepie!

Die werkelijkheid bestond op een gegeven moment hieruit dat ik in het donker midden in een weiland sta, tot ver over mijn enkels in de pratsj, mijn klokkie zegt Low Battery en kapt ermee en het volgende lintje is niet te zien in het licht van mijn koplamp.

Gelukkig heb ik mijn padvindersmentaliteit nog. De sporen van de lopers die me voorgingen kon ik nog wel ontwaren. Als je dan een koeievlaai van het formaat reuzepannekoek ziet liggen denk je toch even na of je wel het goede spoor volgt. Tot ik het volgende lintje weer zie hangen. Gelukkig.

De dichte sneeuw in het donker zorgt voor een hallucinerend effect. Het word lastiger om de markeringen te zien. Na ruim negen uur op de benen gaat het eigenlijk best goed. Ik overdenk de gang van zaken nog eens. Mijn trainingen zijn goed gegaan sinds de Ultima Frontera. Voornes Duinentrail was een heerlijke loop. Toch iets gas terug genomen daarna om te herstellen.

Mijn spullen zijn in orde. Alles doet wat het moet doen. Alleen dat magneetje van die drinkslang. Daar moet ik iets met klitteband McGyveren. Dat ding bungelt alle kanten op. Alleen als ik hard loop dan. En gebeurt vandaag zelden...

Mijn grootste winstpunt is de trailmentaliteit. Vanuit een onmogelijke positie in het veld toch gewoon doorlopen en finishen. Ondanks de redelijk zware omstandigheden. En mezelf blijven pushen om het tempo erin te houden. Voor zover mogelijk dan. Van een ervaren medeloper hoorde ik later dat hij deze loop veel zwaarder vond dan Olne Spa Olne. Qua pit was dit toch wel een van de zwaardere trails die ik dit jaar gelopen heb. Mede door de modder. Bij mij staat'ie in de top 3. En als je weet waar ik gelopen heb dit jaar weet je wat dat wil zeggen.

Na nog een paar kilometer en wat stukjes bebouwde kom die ik in het donker totaal niet herken loop ik bijna tot mijn verrassing plotseling de finishboog onderdoor. Claudette staat er op me te wachten met de Iphone in de aanslag. Er wordt geapplaudiseerd door de aanwezigen. Finishen in het donker verwerft je de bikkelstatus. In ieder geval vandaag! Ook al ben ik de allerlaatse finisher. De tien die 30 km eerder nog achter me zaten zijn allen uitgestapt.

Cijfers: 57,5 km, 2km D+, 9:52 uur, 4 dadels, 1 mule bar, 1 SiS gel, cola, crackers, banaan. En Prolong in de waterzak. De Trail des Gueules Noires kan ik van harte aanbevelen. Het is een charmant kleinschalig evenement dat in vergelijking met de zomertrails in de Ardennen tot de serieuzere trails gerekend mag worden. Zeker in deze tijd van het jaar.

Het bord pasta en de pot bier smaken me prima maar zijn niet genoeg. Na het omkleden en afscheid nemen van de organisatie stoppen we onderweg naar ons hotel in Sjenaken nog voor een Hamburgermenu. Welke bekende ultraloopster was dat ook weer die na een loop altijd bij de Mac gaat eten? Zij heeft gelijk!


Berichttype: 

Sponsors

site: IanusWeb