UltraMud

Weekend ultratrail, (Platform Ultralopen/MST), Zuid Limburg, 21 en 22 januari

Bijeen kwamen een groep van ongeveer 25 goede lopers uit alle windstreken van Nederland voortkomend uit diverse achterliggende disciplines. Bij een introducerend kennismakingsrondje hoorde ik voormalig baanloopliefhebberij langskomen op afstanden als 1500 meter, 5000 meter of andere hogesnelheidsafstanden. Maar ook marathons, de 100 (km) van Winschoten, 24 uurs loperij het WK Ultratrail of de UTMB passeerden de revue. Een bonte mengelmoes van ervaringen, bijeengedreven om uit te zoeken wat zoiets in het modderige Limburgse heuvelland, in de buurt van het parcours van de Koning van Spanje, zou opleveren.

Het achterliggende idee was: laten we eens kijken of we voor het komende WK Ultratrail in 2013 een selectie (m/v) bij elkaar kunnen brengen die mee zou kunnen en willen doen aan dat WK. De organisatie lag in handen van het Ultraplatform (Mark de Boer) en MST (Patrick Franken). De plek van samenkomst: Groepsaccomodatie Het Zinkviooltje in Epen, Zuid-Limburg, aan de voet van een indrukwekkend trail paradijsje in het zuidelijkste puntje van Nederland.

Tijdens zo’n weekend op zo’n plek staat het lopen natuurlijk centraal. Tijdens een gezamenlijk gelopen ochtend opwarmrondje op zaterdag legde Patrick de essentials van trail running nog maar eens uit. Daarna volgde een lunch met een verhaal van de gedreven Peter Res, promovendus in Maastricht, over proteïne inname voor, tijdens en na ultralopen.

Die middag doken we de modder weer in, die stevig werd gevoed door elkaar opvolgende hoosbuien. Halverwege werd de groep in twee gesplitst, om de tempoverschillen op te vangen. Beide groepen bleven een paar uurtjes buiten, om ruim voor zonsondergang weer binnen te zijn. Binnen werd gedoucht, goed gegeten en vooral informatie met elkaar uitgewisseld over ultratrails, kennis en plannen. Verder werden sterke verhalen uit het verleden opgedist en opties voor de toekomst besproken.

Naast gezellig was de bijeenkomst ook informatief en vruchtbaar. ’s Avonds gaf Gideon Zadoks een goed onderbouwde lezing over de mentale kant van het ultralopen. ‘Het hoofd is even trainbaar als het lijf’, was de strekking van zijn betoog. En beide trainingen zijn belangrijk op de ultratrail, vooral als die erg lang duurt.

Zondag was het min of meer droog. Na het ontbijt gingen drie verschillende groepen ieder op hun eigen manier op pad richting het Drielandenpunt, het hoogste punt van ons land, een symbool voor deze weekendmeeting.

Als je zo samen loopt valt op hoe individualistisch langlopers en modderlopers zijn. Meestal trekt iedereen zijn eigen plan, maar zo’n gezamenlijke training levert een hoop op. Het maakt ook zichtbaar wat lopers kunnen en toont punten aan die nog wat bijspijkering behoeven, om internationaal structureel bij de subtop te kunnen gaan aanklampen. De helft van de aanwezigen had een loopniveau dat ruimschoots zou voldoen om in aanmerking te kunnen komen voor een goede klassering bij een ultratrail, maar een typisch ding waar het bij Nederlanders vaak aan schort is het afdalen in technisch terrein. Daar verliest de Nederlander tijd.

De gelopen kilometers door het Klein Zwitserland van Nederland waren fraai en de vergezichten evenzeer, ondanks het grauwe en vochtige weer. Op de ultratrail vervagen de grenzen tussen jong en oud of man en vrouw. Het lopen door de blubber bindt, zeker als je dat uren achtereen doet. Een mooie waarneming.

Bij deze een woord van dank aan de goede organisatie van het weekend en positieve bijdragen van deelnemers aan het totstandkomen van een soort basisnetwerk voor ultrattrailers in ons land. Ik neem aan dat we er binnenkort wel meer over te horen krijgen, in aanloop naar het WK Ultratrail in 2013, en een jaar vol nieuwe trailuitdagingen.

Foto's door Barbara Kerkhof

Lezing van Peter Res over proteïne en ultralopen:

http://prezi.com/4_zz3kfsb4tz/protein-requirements-in-ultrarunning/