MudSweatTrails - Het platform van en voor trailrunners in de Benelux

Het platform voor Nederlandstalige trailrunners met actueel nieuws, know-how, reviews, trail events en de meest complete trailkalender

MudSweatTrails op InstagramVolg MudSweatTrails via TwitterMudSweatTrails op FaceBooke-mail MudSweatTrailsdoorzoek mudsweattrails.nl

Dutch Runners - partner van MudSweatTrails

In the Spotlight

 

 

Sponsors

Spuit(en) 13 op de Woldbergtrail

afbeelding van fastfokkie

Binnenkort loop ik een 85 kilometer Trail in Innsbruck. Om mijn vadsige lijf tijdig in vorm te krijgen, stel ik doelen. Ik ben niet zo van trainen om het trainen, dus ik moet de lat hoog leggen. Zo heb ik de afgelopen weken wat trailtjes afgewerkt, soms naar tevredenheid, soms niet. Als je de lat hoog legt, verlaat je de comfortzone en dan gaat het ook wel eens minder. Het gaat in ieder geval snel: de kilo’s vliegen eraf en nog even en ik heb een sixrole. Ook heeft iedereen een mening; je stapt soms uit! Yup. Ik periodiseer. Op mijn manier. Ik heb een doel. Niet mijn weg, maar mijn doel voert de boventoon. Alhoewel? Eigenlijk geniet ik verrekte hard van al die mooie trailtjes op mijn pad, al haal ik niet altijd de meet. In ieder geval is de Woldbergtrail wel een heel duidelijk lichtend baken op mijn weg! Ik verhaal.

Op zaterdag 8 april 2017 heeft dit sportieve evenement als uitvalsbasis vakantiepark Residence de Eese, gelegen aan de Bultweg 25 in Steenwijk. Atletiekvereniging Start ‘78 uit Steenwijk nodigt belangstellende hardlopers uit om de uitdaging aan te gaan in de kop van Overijssel. Zowel voor beginnende hardlopers als ervaren traillopers zijn er in de bosrijke omgeving diverse routes uitgezet. Het organiserend comité “de wegwerkers” van de Steenwijker atletiekclub heeft routes uitgezet van 5, 15, 25 en zelfs 50 kilometer over grotendeels onverharde smalle paden in en rond de bossen van de Woldberg, Heerlijkheid de Eese en het Vledderveld. Dit jaar voor het eerst de kidsmile voor kinderen van 8-12 jaar.

Ik heb voor dit weekend nog niet echt een plan. Ik mik op de 60k van Castricum,  tot ik weer eens stuit op inspirator Edwin Castelein die immer barst van de uitdagende ideeën. Op de een of andere manier weet de man als geen ander trailtjes onder stenen uit tevoorschijn te toveren. De laatste keer waren het de Ardennen, nu gaat de man weer tekeer in de kop van Overijssel. Hoe kan het ook anders als je een blog hebt met de welluidende blog 'Lekker Weg'. Een genot om met hem trailpaden te kruisen. Even lekker weg.

En aldus ontmoeten we elkaar om 7.45 uur op station Velp en stap ik in zijn hippe Prius, die naar zijn woorden politieauto’s kan afschudden. Ik heb niet eens een rijbewijs, dus ik ben impressed. We crossen over lege snelwegen naar het noorden en al na Zwolle ervaren we de geneugten van het einde des werelds. De kop van Overijssel; ik kom daar nooit.

Tot onze spijt is de 50 kilometer gedevalueerd tot een 25 kilometer die 2 keer moet worden volbracht omdat het aantal deelnemers een beetje tegenvalt. Dat is jammer, want dit is een juweeltje in het noorden. Op de een of andere manier vind ik het allemaal best vandaag. Ik heb snoeihard getraind de laatste weken en ik heb er zin an. Als we binnenkomen dan ook gelijk een dolletje met de dames van het startcomité, of ze na afloop ook massage aanbieden. Natuurlijk! Tussen 14 en 15 uur (lees: 4 a 5 uur race). Dus dat moet lukken. Hilariteit alom, en koffie. De koffie is belangrijk. Zeker voor Edwin, hij heeft de motivatie van een slak op zout. Gelukkig worden op de wanden kollossale beelden van Stella Petric afgespeeld die ons motiveert. Jaloersmakend lichtvoetig rent ze door de kop van Overijssel, maar siert door afwezigheid. Jammer, want het parcours is – zoals ze zelf aangeeft – fantastisch. Althans dat vind ik. Edwin heeft startnummer 13 en dat heeft de kosmos zo gewild, want het pint zo ongeveer neer hoe hij vandaag met de kin op de borst rent en hoe zijn gemoed is. Lees zijn vermakelijke blog voor een nadere uitweiding.

Al bij de start heb ik de grootste lol. Met ruim 20 deelnemers kan ik vandaag in de top20 lopen. Een beetje dollen bij de start zoals dat gaat met trails en dan het aftellen. Ik start rustig, maar desalniettemin voel ik me uiterst gretig. Ik vreet trailers en trails en al snel lig ik op de 4e positie. Ik wil er vandaag tegenaan. De trail ligt me. Weinig hoogtemeters en ik kan optimaal profiteren van de snelheid die ik ooit opdeed op de baan onder de fantastische trainer Moustafa Elorche, die me drilde en afmatte bij Leiden Atletiek. Met de Ipod in ros ik de paden onder mijn ASICS-muiltjes door. Drinkpost 1 sla ik over. Bij 2 ook enkele seconden en door. Door, door, door. Lange rechte stukken, meters maken.

Ergens op 20 kilometer knapt er iets. Ik heb een zwaar werkjaar gehad en ben eindelijk weer in vorm aan het raken. Avonturen lonken. Ik geef meer gas op de laatste 5 kilometer van de eerste ronde. De Woldberg over en zogenaamde hoogtemeters, maar nergens stokt het echt. Het is bijna een wegwedstrijd. Steeds die ene mountainbiker met de groene jas die foto’s maakt en vraagt hoe het met me gaat. Mijn verwante bondgenoot in deze wedstrijd die ik alleen loop. Steeds laat hij een grote grijns zien en zet me lachend op de plaat. Het raakt me; vandaag zijn we met 2 in dit grote bos. Ik voel me sterk. Ik loop over. Ik rond mijn 25 kilometer ontspannen in een 2.07, maar voel dat ik over heb.

Na de drinkpost op 25 kilometer geef ik nog wat gas bij. In mijn eentje dwaal ik door het bos. Euforisch. Ik kan blijven gaan. Eindelijk weer. Dat is veel te lang geleden. Na een Salomon4trails en Eigertrail, met voorbereiding en daarna 1 jaar blessureleed en daarna een scheiding, kan ik eindelijk weer onbezorgd hollen. Met Faithless in het oor, dwaal ik over single tracks. Groene bodem van gras en mos, vogels die luidruchtig de lente aankondigen, niemand voor of achter me behalve die mountainbiker-in-groen-jack met hartelijke grijns die me steeds warm toeroept. Ik laat tranen en maal door. Een paar kilometers kan ik tranen niet bedwingen en loop huilend door een oplevend lentebos. Soms is dat wat sport met je doet; het maakt je hoofd leeg waardoor je ontvankelijk bent voor emoties, verdriet en euforie. Vandaag combineer ik beide. Eindelijk weer een spoortje kracht van hoe het vroeger was (Hoe gaaf is het dan om te zien dat je vroegere loopmaat Marcel Wierenga een dag later in Rotterdam voor de 2e x met seconden onder de 3 uur duikt!).

Ik herken het 2e rondje eigenlijk maar weinig. Dan opeens geen linten meer. Verdwaasd rondkijken en terug. Gratis een extra kilometer omdat ik een lintje heb gemist. Zelfs dat is vandaag oké. Ik laat het achter me, pak de route op en zwaai naar een andere loper die achter me aansluit. Maar ik ben hem meteen weer kwijt als ik gas geef. Bij de drinkpost op 32 kilometer haal ik twee mannen bij. Opeens ligt een 2e positie in het verschiet. Ze blijken ook een lintje gemist te hebben. Achter sluiten de eerste dame en twee andere kerels aan.

Vol goede moed weer op pad. Ik voel me sterk en koers af op een marathon-tussentijd van 3.40. Maar dan, vanuit het niets begint mijn voet op te spelen. Ik heb links geen voorste kruisbanden meer en heb daardoor een ietwat afwijkend afwikkelpatroon. Het leidt tot een drukpunt en blijkbaar zijn deze schoenen daar na 30 kilometer niet geschikt voor. Kan ik dan tenminste de marathon volmaken in een 3.40? Nee, na 37 kilometer is de pijn dusdanig, dat doorgaan zal leiden tot een stressfractuur, weet ik uit ervaring. Nu 2 dagen later heb ik een prachtige dikke bloedblaar onder het eelt. Iemand maakt op Facebook de opmerking dat ik dan toch genoeg ervaring heb… Gelukkig bewijst marathonloper Khalid Choukoud een dag later in Rotterdam, dat leed op een marathon, of langer, altijd op de loer ligt. Het maakt sporten mooi. Mooi hoe nuchter hij het oppakt. Leren…

Enerzijds tevreden en anderzijds grommend neem ik afscheid van deze snelle trail. Dolgraag had ik mijn pr op de 50 kilometer aangescherpt. Als het ergens had gekund, was het vandaag. Met 4.20 had een 4e plaats erin gezeten en dat schuurt. Maar geeft tegelijkertijd gretigheid naar de mooie avonturen die gaan volgen. Binnenkort een triatlon met vier gedreven mensen met een fysieke beperking: 25 km roeien, 100 km fietsen en 50 km hardlopen. Ik mag helpen, coachen, bloggen, filmen en... mijn grenzen verleggen! Ga jij ook (een deel) mee in deze expeditie? Wij zoeken nog mensen die in de logistiek iets kunnen betekenen.

Deze laatste expeditie doet me eens te meer beseffen hoe fijn het is weer fit en sterk te zijn. Maar ook dat meningen van buitenstaanders totaal onbelangrijk zijn. Ik herinner me een fijne trail een paar maanden terug waarbij iemand zei: ‘Maar je moet wel weer sneller worden hoor Jan!’ Mensen hebben vaak geen idee wat je bezighoudt. Maar dat is ook het leuke aan lopen in het algemeen en trailen in het bijzonder. Maakt allemaal niet uit. Er is altijd iemand gekker, beter, sneller en extremer dan jij. En zo hoort het ook.

Wordt vervolgd…

Woldbergtrail (een vette aanrader)

Berichttype: 

Sponsors

 

site: IanusWeb