MudSweatTrails - Het platform van en voor trailrunners in de Benelux

Het platform voor Nederlandstalige trailrunners met actueel nieuws, know-how, reviews, trail events en de meest complete trailkalender

MudSweatTrails op InstagramVolg MudSweatTrails via TwitterMudSweatTrails op FaceBooke-mail MudSweatTrailsdoorzoek mudsweattrails.nl

Dutch Runners - partner van MudSweatTrails

In the Spotlight

 

 

Sponsors

 

Mellerdal Ultratrail in het Müllerthal

Over de Mullerthal ultratrail bestaan zelfs aan de vooravond bij veel deelnemers nog aardig wat onzekerheden. Hoever is het nu eigenlijk (er circuleren verschillende afstanden; 108 en 114k), hangt er aanvullende routemarkering, kunnen we echt zoveel asfalt verwachten als op de MST site werd gesuggereerd?

Bij de inname van de dropbags treffen we de organisator van de race, een vriendelijke kerel. De vraag over het asfalt verbaast hem zichtbaar; “Het is echt een trail. Doe alsjeblieft je trailschoenen aan en liefst met grof profiel, want het heeft flink geregend. Je zult het nodig hebben”. Ik vertrouw erop en kies van de drie paar die ik heb meegenomen voor de Brooks Cascadia. De Hayasa’s en de Lunar Eclipse gaan terug in de tas. Dat er in het laatste deel van de race relatief veel asfalt ligt, houd ik in mijn achterhoofd. Maar ik kan er verder niet veel mee. Omdat dropbag al bij 50k ligt en het zwaarste deel van de race is te verwachten tussen 50k en 73k, heeft het zelfs geen zin om wegschoenen in de dropbag te doen.

De organisator legt uit dat  met name de vergunning om ’s nachts door het bos te mogen lopen veel moeite heeft gekost. Toen hij vervolgens had gevraagd om reflecterende linten in het bos op te hangen ter markering van het parcours, was de maat vol. De dames en heren trailers moesten het maar met de bestaande wandelmarkeringen doen. End of conversation. En daar ging het voor mijzelf en ik denk, voor veel lopers met mij, behoorlijk mis. De markeringen bleken niet compleet en soms slecht zichtbaar.

Het parcours van de Mullerthal ultratrail (ook wel Mellerdall ultratrail) volgt de drie routes rond Echternach en Mullerthal. Startlocatie is bij de jeugdherberg in Echternach, waarna de bovenste deel van route 2 richting Mullerthal wordt gelopen. Vervolgens zal route 3 linksom, 2 van Mullerthal naar Echternach en tot slot route 1 rechtsom worden gelopen.

De start van het feestje werd om iets over 7-en geblazen en ik had er zin in. Het deelnemersveld  nam al na een paar honderd meter zijn plek in en ik koos voor mijn plekje rond de 10e positie. Het eerste uurtje lopen voelt nooit echt lekker bij mij en ook hier kwam het me niet echt aanwaaien. Het parcours werd al vrij snel een redelijke uitdaging en ik besloot de comfortzone maar eens op te zoeken. Het was nog ver en ik had geen zin om mijn kruit te verschieten in het 1e deel.

Het deel van start tot Mullerthal maakt deel uit van route 2 en staat bekend als de zwaarste van de 3. In het dorpje Berdorf staat de eerste teller langs de kant die me bevestigt dat ik 10e lig. Voor me lopen de 2 snelste dames samen op; een Luxemburgse en een Duitse. Omdat het parcours behoorlijk zigzagt, zowel in horizontaal als in verticaal vlak, zijn ze regelmatig uit beeld. De Duitse dame moet toch iets rustiger aandoen en zo schuif ik nog voor de 1e ravi een plaats op naar de 9e plek. Ik besluit wat gezelligheid op te zoeken en sluit me aan bij de Luxemburgse Daniele Raach. Samen lopen we tot Larochette de snelste km’s van de race. Als mijn polar een km-piepje geeft kijkt ze me toch een beetje bezorgd aan. Ik zeg 4’57” en ze schiet in de lach: “I hope we don’t have to pay for this!” Af en toe heerlijk onverantwoord doen, hoort er ook bij. Ze heeft, net als een aantal andere Luxemburgers, het parcours al een keer helemaal gelopen en waarschuwt me dat je op een paar plekken in het parcours erg makkelijk misloopt.

Na een sanitaire stop raak ik haar uit het oog en vanaf dat moment wordt het een solo race. Oppassen geblazen dus, want ikzelf heb het parcours niet verkend. Inmiddels waren de onderlinge afstanden aardig opgelopen. Door het tijdsverschil van de luchthoorns van publiek bij passeren kon je voor jezelf de onderlinge afstanden inschatten, maar dat houdt natuurlijk op als je nooit meer iets hoort. Ik laat het tempo weer een beetje los en besluit op comfort door te lopen. Tja, en dan sta je opeens te staren naar een uit de grond getrokken bord, die schuin tegen een boom geparkeerd staat en waarvan net het bord mist dat je nodig hebt. Gelukkig kon je aan de stalen steun achter het missende bord nog wel zien waar hij had gezeten. En dan begint het redeneren; ik kom daar vandaan en dan moet het bord dus zo hebben gestaan, dus moet ik daarheen. Oke, maar je gaat toch twijfelen als je in dat pad na 50m stuit op intensieve bomenkap dwars over het pad over een paar honderd meter strekking. En waarschijnlijk waren die bomen waar de markering op was aangebracht ook met de grond gelijk gemaakt. Toch kon het bijna niet anders, ik besluit maar langs en over de gekapte bomen te klunen. Ik moest nog even aan de organisator denken die trots had gezegd dat hij 2 jaar met de voorbereiding was bezig geweest.

In Mullerthal krijg ik bij de ravi mijn dropbag aangereikt en neem even de tijd. Het deel tussen Mullerthal en Echternach is het zwaarste deel van de race; weer die trappen, maar zwaarder dan in de 1e fase van de race. Eerder dit jaar liep ik de trail du Petit Ballon met 2000m D+ over een afstand van 47km. Bijna net zoveel D+ over minder dan de helft van de afstand. Maar die race bestaat eigenlijk uit een lange klim en een lange afdaling, waarbij je perfect de klim of afdaalmodus kunt opzoeken. Dit profiel is zwaarder dan wat ik tot dusverre heb meegemaakt in Frankrijk en Duitsland. Nu rest me eigenlijk maar een optie; ervoor zorgen dat ik niet stukga voor de doorkomst bij Echternach. Want pas daar, bij 73k, begint de race houd ik mezelf voor.

Tot de doorkomst bij Echternach loop ik nog tweemaal verkeerd. No big deal, het ging in beide gevallen om een paar honderd meter, maar de voortdurende onzekerheid of je wel goed begint vervelend te worden. In Echternach aangekomen voelde het bij mij nog crescendo, maar als je op dat moment niet helemaal lekker zat, zal dit punt in de wedstrijd best een psychologische uitdaging zijn geweest; wetende dat 600m verderop de start/finish  te vinden is.

Het laatste deel van de race, route 1 over 40k,  begint vanaf  Echternach met een stuk stadsparcours langs de rivier, maar gaat daarna snel over in een stuk dat in niets verschilt met de lastige route 2; alweer dat korte gezwenk en die trappen. Het moest een keer goed mis gaan en dat ging het dus ook. Ik lette even niet goed op, miste een afslag en bleef te lang niet goed bij de les; bijna 2k te ver doorgelopen. De moed begon me toch wel een beetje in de schoenen te zakken; dit is toch geen doen man. Hardlopen op wandelmarkeringen, omdat een ambtenaar dat wel genoeg vindt. Eenmaal teruggelopen zag ik onder me 3 lopers voorbijgaan. Met een katterig gevoel sluit ik aan. Het zijn twee Franstalige Belgen en een Luxemburger. De laatste heeft het parcours ook vooraf verkend en weet te melden dat het korte zwaaien en traplopen nog tot de laatste ravi op 90k zal voortduren. Daarna wordt het asfaltvreten, denk ik erbij. De Luxemburger moet er vlot af en we gaan met zijn drieën door. Langzaam begint bij mij de sleet er ook in te raken en ik laat een gaatje vallen t.o.v. de Belgen. Plotseling ben ik ze helemaal kwijt, ik hoor ze niet meer en op open stukken zie ik ze niet meer. Maar ik zit nog steeds op het parcours. Op 500 meter voor de laatste ravi wordt ik door een vrijwilliger opgewacht. Hij maakt een paar foto’s van me, loopt het stuk tot de ravi met me mee en meldt dat ik 9e lig. “Je moet je vergissen, ik lig toch 11e nu?”  “Nee hoor; echt 9e”. Als ik ben bijgetankt en weer op weg ben, zie ik na een paar honderd meter opeens de Belgen in paniek van rechts komen. Ze waren dus inderdaad verkeerd gelopen. “Weet jij waar de ravi is?” Ik wijs ze de weg en zet aan voor de laatste 24k. Ik deel het op in 2 delen; ik wil zoveel mogelijk in het licht lopen, een motivatie om voorlopig nog even mijn best te doen, zodra het donker wordt, ga ik op safe. Ik wil mezelf niet blesseren en zeker niet meer verkeerd lopen. Het stuk tussen 90k en de finish is landschappelijk het minst mooi, inderdaad veel asfalt. Maar ik kan er tegelijkertijd niet meer zo mee zitten, het feit dat het vooral open terrein is en het die avond helder is, ervaar ik als een geschenk. De voor mij denkbeeldige mijlpaal op 100k gaat volledig aan mijn aandacht voorbij. Afgezien van het moeten opletten op de markering zit ik, merk ik, toch erg ontspannen in de wedstrijd.  De laatste kilometers gaan toch weer door bos en het wordt rap duister. Over de laatste 8k met hoofdlamp doe ik nog ongeveer een uur. Niet bijster snel, vooral als je bedenkt dat het omlaag ging.

Onderaan staat de jonge organisator me op te wachten, samen met het groepje supporters dat ik die dag al een aantal keer ben voorbijgegaan. De laatste 400 meter loopt hij met me mee naar de finish bij de jeugdherberg, waar ik met een luid applaus wordt ontvangen. Ik heb vandaag even 113 kilometer hardgelopen realiseer ik me, een heel stuk verder dan ik ooit ben gegaan.

De volgende ochtend blijkt dat er van de 103 starters, 21 zijn uitgevallen. De laatste finisher komt binnen als ik aan het ontbijt zit. Respect voor die man, hij is heel de nacht in touw geweest.

Tekst: Peter Kuiper

Foto's: René Bosch (tevens deelnemer)

 

 

 

 

 

Berichttype: 

Reacties

We nodigen je uit je reactie te posten of vraag te stellen. Op die manier kunnen we als community elkaar inspireren en van elkaar leren. De redactie heeft het recht kwetsende of zuiver commercieel geladen boodschappen van het forum te verwijderen.

Peter,

Heel mooi en leuk verslag en de beelden zeggen voldoende, schitterende omgeving. En ook nog heel goed gelopen.

Knap werk, bikkel, strakke tijd voor die afstand. Toch maar WK'en?

afbeelding van Hans Jurriaans

Peter,
Gefeliciteerd met deze prestatie (ook René, natuurlijk, hij heeft zijn grenzen bij mijn weten ook weer verlegd). Mooi dat het toch een echte trail was. Het asfalt in het laatste deel is waarschijnlijk nog de beste plek ook i.v.m. vermoeidheid en invallende duisternis.

afbeelding van Hans Jurriaans

Zag net in de uitslagen dat René helaas een DNF achter zijn naam heeft. Sorry.

Er worden echt veel te veel woorden vuilgemaakt aan de asfaltverharding in dit parcours. Hier doe je deze trail absoluut geen recht mee. Zodra je het 90k punt hebt bereikt heb je 95% onverhard gelopen over een zeer uitdagend parcours. En inderdaad Hans; als je vanaf dat punt nog een beperkte tijd tot het invallen van de duisternis hebt, gaan op dat moment andere belangen prevaleren boven het estetische. Je wilt gewoon zo ver mogelijk komen bij daglicht. Bedankt voor de felicitaties!

Peter, het verschil is het georganiseerd en ongeorganiseerd lopen van deze Trail en jij hebt nu deze gelopen in georganiseerde vorm en kunnen constateren dat ze een mooie en echte Trail neerzetten. Schitterend toch dat je het gevoel van de eerdere MST-expeditie groep hebt kunnen wegnemen voor toekomstige deelnemers aan deze mooie ultratrail.

Ik denk dat jullie dan niet exact dezelfde route hebben gelopen en dat daar het verschil zit. Zoals jij het beschrijft is het een mooie Trailronde. Geen woord meer over teveel asfalt!

Sponsors

 

site: IanusWeb