MudSweatTrails - Het platform van en voor trailrunners in de Benelux

Het platform voor Nederlandstalige trailrunners met actueel nieuws, know-how, reviews, trail events en de meest complete trailkalender

MudSweatTrails op InstagramVolg MudSweatTrails via TwitterMudSweatTrails op FaceBooke-mail MudSweatTrailsdoorzoek mudsweattrails.nl

Dutch Runners - partner van MudSweatTrails

In the Spotlight

 

 

Sponsors

 

verslag Ecotrail de Paris (80 km)

Afgelopen week ontvingen we van Wim Boydens een wedstrijdverslag van de Ecotrail de Paris, de 80 km versie om precies te zijn. Wim was ook zo vriendelijk een aantal foto's mee te zenden als bewijs van zijn sportieve aanwezigheid in de stad van de liefde. Hieronder zijn verslag:

Dinsdag 20 maart. Op Google typte ik “weather Paris” en zag tot mijn grote vreugde dat het zaterdag in Parijs 17 graden, lichtbewolkt met bijna geen kans op regen zou zijn. Ik hoopte deze wedstrijd te kunnen lopen met mijn kort daarvoor bestelde Salomon Advanced Skin S-lab 12 rugzak. Toen ik de donderdag thuis kwam van mijn werk zei mijn vrouw dat er een pakketje toegekomen was... het bleek mijn nieuwe rugzak te zijn. Tot zover niets dan goed nieuws.

De vrijdag kwam de eerste bedenkelijke blik als ik weer op Google keek... 21°, en ook geen wolkjes meer. Zou dat niet ietsje te veel zijn in de eerste warmte? Anderzijds dacht ik er zitten wel wat bossen in dus dat zal wel meevallen. Wie ben ik voor me zorgen te maken.

Na het werk met de auto richting Parijs waar we rond 21 uur aankwamen. Nog eerst rustig iets gaan eten om, de dag nadien, nu nog per metro, richting Eifeltoren het startnummer 2055 te gaan afhalen.

Daarna met de trein richting St Quentin-en-Yvelines. Daar aangekomen zaten de (circus) leeuwen en tijgers ons verlekkerd aan te kijken. Misschien wisten ze dat er de komende uren overal lekkere hapjes in het gras zouden liggen die niet meer veel weerstand zouden bieden.

Om 12h volgde dan de start, de meer dan 2000 trailers zetten zich langzaam in beweging en waren op weg ze voor een relatief simpele eerste 20km. Ik voelde me goed, maar wist anderzijds dat ik met een goeie 9km/h ietsje te rap bezig was.Ik was dan ook ietsje rapper dan voorzien aan de eerste bevoorrading na km 22. Mijn vrouwtje stond daar ook al te wachten en zag ook dat alles ging. Na een paar minuten huppelde ik weer verder.

Ondertussen was het echte trailen begonnen met nu toch heel wat steile hellingen. Als ik me nog goed kon herinneren van jaar voordien tijdens de 50 was dit toch heel wat zwaarder. Overal waar er nu gras was of een bankje zag je wel een trailer liggen, de ene nog wat meer levend dan de ander, maar het was een slagveld. Bij mij begon was na 5h of 38km was het beste er ook af. Het was nog een 8km serieus afzien tot het volgende bevoorradingspunt. Ik probeerde daar zoveel mogelijk te drinken, eten ging toch niet lukken en zette maar weer dapper door. Ik wist dat er op km 55 weer een bevoorradingspost was, en dat mijn vrouw daar weer zou staan wachten op mij.

Het werd nog meer afzien, lopen had plaatsgemaakt voor wandelen, onderweg lachtte de Eifeltoren ook een eerste keer naar mij. Het begon ook donker te worden maar had geen zin om te stoppen en mijn lampje uit te halen. Dit zou ik wel doen in de bevoorrading.

Om 8h bereikte ik eindelijk het 55km punt. Ik was redelijk leeg en legde me 10 minuten neer en babbelde ondertussen een beetje met mijn vrouw. Na 10 minuten ging ik een beker cola halen, maar het kwam er even snel uit dan dat het erin ging. Gelukkig weet ik als het slecht gaat kan het enkel maar meer beter gaan. Vroeg mijn armstukken aan mijn vrouw, die ze een paar maanden geleden gekocht had voor mij, en deed mijn regenvestje en lampje aan en ging weer op pad.

Lopen was voorlopig uit mijn woordenboek verdwenen, maar beetje bij beetje begon ik wat te herstellen en drinken lukte ook weer. Ook de volgende bevoorrading op km 67 kwam steeds dichter en dichter. Het was nu tenslotte maar een goeie 10km tussen die 2 posten. Daar aangekomen lukte het me ook om soep en cola te drinken en een sinaasappel te veroberen. Ik wist ook dat het zwaarste achter de rug was en dat het vanaf nu enkel naar beneden of vlak was tot aan de Eifeltoren.

Beetje bij beetje lukte het weer om te lopen, en uiteindelijk waren we rond kwart na twaalf aan de Eifeltoren. Daar stonden mijn vrouw, broer en zijn vriendin mij op te wachten. Ik moest nog een laatste inspanning doen, de trappen van de Eifeltoren naar boven, waar ik dan ook mijn finisher T-shirt kreeg. Ik keek nog een keer naar de Eifeltoren en dacht.. wie laatst lacht best lacht.

 

Berichttype: 

Sponsors

 

site: IanusWeb