MudSweatTrails - Het platform van en voor trailrunners in de Benelux

Het platform voor Nederlandstalige trailrunners met actueel nieuws, know-how, reviews, trail events en de meest complete trailkalender

MudSweatTrails op InstagramVolg MudSweatTrails via TwitterMudSweatTrails op FaceBooke-mail MudSweatTrailsdoorzoek mudsweattrails.nl

Dutch Runners - partner van MudSweatTrails

In the Spotlight

 

 

Sponsors

 

Schotland: Trailen over de West Highland Way

Door: Henry Spronk en Kim Baner

Als trailloper lijkt de aantrekkingskracht van de bergen genetisch bepaald. In Nederland hebben we het te doen met Limburg en her en der een paar verdwaalde heuvels. Het is dan ook niet vreemd dat menig trailloper zijn/haar grenzen verlegd naar de Ardennen en de Alpen, vaak ook in deze oplopende volgorde van hoogtemeters. Wij zijn geen uitzondering op deze regel en kijken elke keer weer reikhalzend uit om naar de Alpen af te reizen.

Toch hadden we de behoefte om onze trail grenzen eens te verleggen. Deze keer niet in de overtreffende trap van hoogtemeters maar met het vizier gericht op een ander berggebied. De zoektocht naar “ander berggebied” heeft ons gebracht in Schotland. Na wat verkenningswerk zijn we bij de West Highland Way uit gekomen. Een wandelpad van een kleine 100 mijl startend vlak boven Glasgow en eindigend in Fort William aan de voet van de Ben Nevis. Ondanks dat Jolanda Linschoten heeft bewezen dat een dergelijk avontuur ook zelfvoorzienend kan, hebben wij gekozen voor de luxe oplossing. Via een lokale organisatie (Walk Across Scotland) hebben we vorig jaar de route indeling vastgesteld en de accommodaties en bagagevervoer geboekt. In plaats van hevig afzien, zoals Jolanda L. en Thomas D. kozen wij voor de vakantiemodus en was het doel vooral genieten (en dan misschien een heel klein beetje afzien).

1e etappe: 31,5km van Milngavie naar Balmaha Schrijver: Henry
De start te Milngavie (een paar dagen later zouden we ontdekken dat je het uitspreekt als mil-naj) wordt opgesierd met een grote metalen boog: West Highland Way, niet te missen. De eerste kilometers lopen van een stadspark over in een bosrijke omgeving met sprookjesachtige kromgegroeide bomen helemaal overdekt met mos en een kronkelend riviertje. Al in de eerste kilometers krijgen we de vraag naar ons hoofd geslingerd of we “mad” zijn: “Nobody is chasing ya!”.

Het middenstuk tot aan Drymen is relatief saai met vlakke paden in de open vlakte en een kleine 3 kilometer over een asfalt weg. Gedurende dit stuk leren we het Schotse weer al aardig kennen. Met af en toe wat druppen regen in combinatie met een koude wind trekken we toch maar onze jackies aan. De wandelaars op de route (we zijn geen andere hardlopers tegen gekomen) zijn dan al ingepakt in lange broeken, dikke jassen en sommige zelfs handschoenen en mutsen.

Na Drymen duiken we het bos in waar we tijdelijk weer beter beschut zijn voor de wind. Het laatste stuk van de dag bestaat uit een aardig klimmetje. Boven aan de heuvel ontwaard zich een prachtig uitzicht over Loch Lomond en het vissersdorpje Balmaha. Tijdens de afdaling merk ik al dat mijn rechter knie een beetje begint op te spelen en ik ben dan ook blij dat Balmaha voor vandaag onze eindbestemming is. In de laatste kilometers worden we getrakteerd op een mooie afdaling waarbij de wind weer vrijspel heeft gekregen. Bij Kim worden de lenzen bijna uit de ogen geblazen en ze weet zich nog maar net staande te houden. Toch weten we zonder kleerscheuren onze eerste B&B te bereiken. Later op de middag trakteert de B&B eigenaresse haar gasten op een heuse Scottish Tea met allerlei lekkernijen zoals scones, muffins en clotted cream. Jammie.

2e etappe: 25,3km van Balmaha naar Inversnaid Schrijver: Kim
Na een overweldigend ontbijt van onze lieve gastvrouw gaan we al vroeg weer op pad voor etappe 2. Vandaag 25 km en we hebben er zin in. Naar de knie van Henry durf ik niet te vragen. Wat je aandacht geeft dat groeit immers, dus we proberen het onderwerp te vermijden. De avond ervoor heb ik het nog wel even getaped. Heb ik de rol medical tape niet voor niks gekocht, uiteindelijk zullen er nog wat metertjes doorheen gaan deze week.

Het landschap is echt prachtig. De hele route loopt langs het meer of door de bossen vlak aan het meer. Het weer is typisch Schots dus we kunnen onze regenjasjes eens even goed testen. Ik roep altijd: “ik ben net een bloemetje, geef mij maar een beetje water en ik fleur helemaal op”. Zo ook vandaag. De regen in combinatie met de overweldigend mooie natuur geeft mij vleugels maar de knie van Henry vindt dat iets minder en hij verdwijnt steeds vaker uit het vizier. Af en toe wacht ik, of ren ik terug. Het laatste stuk wordt het steeds meer klimmen en klauteren over rotsen en boomwortels en ik voel me als een vis in het water. Langs mooie watervallen komen we bij het eindpunt van de route, Inversnaid. Vanaf daar moeten we nog even een saai stukje langs een weg omhoog om bij onze volgende slaapplaats aan te komen. Een kerk omgebouwd tot bunkhouse.

Wij hebben het goed voor elkaar en slapen in de mooiste kamer; een heel klein slaapkamertje buiten de kerk aan een stromend riviertje met uitkijk de heuvels in. Dit is de enige plek tijdens onze vakantie waar we een badkamer en WC moeten delen met een ander stel maar de verblijfplaats is zeer de moeite waard. Vooral de keuken is top en de gehele ambiance van zo’n omgebouwde kerk. Hier gaan we ineens ook mensen herkennen. Het “are you mad” stel verblijft hier ook.

3e etappe: 25,7km van Inversnaid naar Ewich Schrijver: Henry
Nadat gisteren voor mij het hardlopen zich langzaam aan had getransformeerd tot een aritmische cadans van voortbeweging op een beschamende laag looppastempo, begon ik de derde dag met enige vrees over de ontwikkeling van mijn pijntje aan de rechter knie. Het eerste stuk vanuit de Bunk House terug naar de route was gelijk aardig stijl bergaf over een asfaltweg. Kortom verre van ideaal om mee te starten. Desondanks bleef de zeurende pijn op de achtergrond en verdween het uiteindelijk. Of het de wondertape (omgedoopt tot placebo-tape) was, de behandeling door Kim of de schoenwissel, het maakte me op dat moment weinig uit want ik was vooral druk met genieten.

Pijnvrij rennen door de oogverblindende natuur van Schotland met een aangenaam zonnetje boven onze bol brengt het ware vakantiegevoel naar boven. Het eerste stuk van Inversnaid langs Loch Lomond is (voor onze maatstaven) lekker technisch. We manoeuvreren ons in het bos langs het meer tussen grote rotsblokken en dikke boomwortels. De avond ervoor hebben we een stelletje ontmoet die de West Highland Way per mountainbike ging afleggen, met een volle backpack op de rug. We hebben beide geen idee hoe ze voorbij dit stuk moeten komen anders dan dat ze kilometers met de fiets op de nek zullen lopen. We hebben ze helaas later in de week niet meer gezien want we waren erg benieuwd naar hun ervaringen.

Nadat we Loch Lomond achter ons laten, loopt het pad over in een glooiend landweggetje op zichtafstand van een rijksweg. Doordat de eerste 10 kilometer vandaag zo verschrikkelijk mooi waren, komt dit stuk wat saai over. Aangezien de hoogteverschillen beperkt zijn, kunnen we hier wel lekker snelheid maken (wederom: naar onze maatstaven). De laatste paar kilometers duiken we weer een bos in waar we nog even onze kuitspieren mogen trainen met een paar venijnige korte klimmetjes en afdalingen. Aangekomen bij onze B&B, een werkelijk waar prachtig landhuis, hebben we er een paar goede zonuurtjes opzitten en worden we zowaar begroet door een groepje alpaca’s; Schotland blijft ons verrassen.

4e etappe: 18,3km van Ewich naar Bridge of Orchy Schrijver: Kim
Vandaag een rustig dagje. Maar 18 km en wat minder hoogtemeters dan de andere dagen. Eigenlijk wou ik helemaal niet weg uit het mooie romantische landhuis maar het avontuur roept. Zowel de pijntjes van Henry als mijn eigen pijntjes waren godzijdank verdwenen dus konden we vandaag eens een beetje tempo maken. Ondanks dat het parcours vandaag wel ietsje saaier was vlogen we er overheen en hadden we als nog heel veel lol. Ook gaan we steeds meer mensen herkennen onderweg en maken we her en der een praatje. Wij komen immers steeds dezelfde mensen tegen. Het spannendste moment van deze dag is een “encounter” met een kudde authentieke Schotse Hooglanders. De meeste mensen kiezen ervoor om dwars door de kudde te gaan, ik zelf neig toch altijd meer naar er omheen sluipen. Na een paar mooie fotootjes genomen te hebben van de koeien konden we onze weg vervolgen en waren we vandaag al wel heel snel op onze plaats van bestemming.

Zo snel zelfs, dat onze kamer nog niet klaar was. Gelukkig stond er in de lounge een warme kachel en ben ik in een stoel voor de kachel gekropen. Het was wel niet een hele koude dag en de zon scheen zelfs, maar in die natte, bezwete kleding koel je toch al snel af. Veel van de wandelaars liepen vandaag voorbij ons hotel en stuk voor stuk zagen we ze langskomen. Onszelf afvragend waar we ze de volgende dag weer tegen het lijf zouden lopen. In de dagen ervoor waren we een man tegengekomen, met een enorme rugzak, die ons vertelde dat hij de Marathon des Sables had gelopen. Ook hij schuifelde vandaag weer voorbij, op weg naar een mooie wild kampeerplek.

Aangezien we vandaag aardig wat tijd overhadden zijn we lekker een wandeling gaan maken langs de river. Dankzij de verrekijker die ik op de eerste dag heb gekregen (vervroegd verjaardagscadeau) ontdekte ik een hert die onverstoord door bleef eten en zich gewillig liet fotograferen. Hij hield ons nauwgezet in de gaten maar vond het niet de moeite waard om weg te rennen. In de avond spreken we het stel die ons op dag één al voor gek verklaarden. Nadat we vertelden wat onze verdere plannen zijn voor het komende jaar kregen we al snel de stempel “mad Dutch runners”.

5e etappe: 34,4km van Bridge of Orchy naar Kinlochleven Schrijver: Henry
We zijn al bijtijds uit de veren aangezien de middag regen in het vooruitzicht stelt. Vandaag is de langste etappe en gisteren hebben we van andere wandelaars begrepen dat we de gevreesde devil’s staircase voor de kiezen krijgen. Tot dan toe waren we ons hier niet echt van bewust, we lopen volgens de diepzinnige theorie: het komt zoals het komt.

Nadat we enkele strategisch opgestelde tentenkampjes passeren komen we al snel tussen de bergtoppen te lopen. Enkel uitgestrekte vlaktes van gras, moeras en meertjes scheiden ons van de bergen die zich weinig lijken aan te trekken van ons bestaan. De immense stilte wordt slechts opgeschrikt door een Schotse sneeuwhoen (voor de niet-orthinologen: Famous Grouse en voor de geheel onthoudende niet-orthinologen: een vogel): een versnellende reeks van luide, nasale, stuiterende, blaffende tonen, eindigend in triller, kau, kau, kau-ka-ka-kakarrrrrr (eerlijkheid gebied te zeggen dat hier de vogelgids even te pas moest komen).

We nadere weer enige beschaving en consumeren een Ella’s babyfruithapje in knijpverpakking (een verantwoord alternatief voor de overzoete hardloop gelletjes). Vanaf onze rustplaats bij de tamme herten te Kingshouse zetten we koers naar de devil’s staircase. De klim is zeker aardig maar blijkt niet de angstgegner te zijn die ons gisteren werd aangepraat. Kim kan vandaag eindelijk eens haar stokken goed testen. Het is liefde op het eerste gezicht en een bijna struikelpartij in haar eerste 10 meter met de stokken is het gevolg. De stokken zouden aan het einde van de dag weer terug de koffer in gaan om er de rest van de vakantie niet meer uit te komen.

Na de klim begeven we ons wederom in een gebied waar naast de wandelaars van de West Highland Way geen tekenen van de mensheid terug te vinden zijn. De afdaling richting Kinlochleven is niet te steil en niet te technisch waardoor we lekker tempo kunnen houden. We bereiken onze bestemming net voor de eerste druppels uit de hemel neerdalen.

6e etappe: 25,1km van Kinlochleven naar Fort William Schrijver: Kim
Jeetje, de laatste etappe van de route staat op het menu. Nog niet de laatste loop, want we trakteren onszelf natuurlijk op een toetje maar vandaag zetten we koers richting Fort William. We nemen afscheid van onze B&B eigenaren, die werkelijk waar een formidabele B&B runnen waar echt niks ontbreekt. Ook hier krijgen we weer die stempel “mad” opgeplakt, hoewel wij dat zelf toch heel anders zien.

Vandaag starten we met een pittige klim, vanuit stilstand, dus hijgend als twee oude ijsberen dribbelen we naar boven. De weersverwachting was niet heel geweldig dus de regenjasjes komen weer goed van pas. We lopen door een uitgestrekt gebied, door hagel, regen en wind en we ruiken de Ben Nevis. De voeten droog houden zit er vandaag niet in. Door de regenval stroomt er veel water over de paden en in mijn hoofd creëer ik het liedje: “ik wil wel met oe dansen maar mien voot’n zijn zo nat”. Waarbij ik lekker door de plassen stamp.

Vanuit het uitgestrekte gebied lopen we de bossen weer in waar we weer op mooie single tracks uitkomen. In de verte doemt Fort William op tussen de heuvels en nu zijn we er echt bijna. We komen meneer des Sables weer tegen en hij vraagt ons waar we ons zelf op gaan trakteren als we het gehaald hebben. Stomme vraag; bier natuurlijk!

Het stuk door Fort William is erg saai, ineens lopen we weer over asfalt en worden we door het dorp gedirigeerd naar het eindpunt. Geen fanfare, geen rode loper, geen whisky of champagne. Alleen maar een doodsstandbeeld van één of andere vreemde kerel en veel regen. We made it!!

Bonus etappe: 18,2km Ben Nevis toppoging Schrijver: Kim
Op onze laatste hardloopdag kunnen we eindelijk eens even lekker uitslapen. We hoeven geen rekening te houden met bagagevervoer dus kunnen ons nog lekker even omdraaien. Het bier is mij niet naar het hoofd gestegen maar wel naar mijn enkel. Kut, hij is dik en doet pijn. Geen idee wat ik heb uitgespookt, ik zal wel ergens een keer gezwikt zijn. De eerste stapjes zijn best pijnlijk en ik twijfel of we vandaag ver gaan komen, maar de drang om de Ben Nevis te bedwingen is groter dan mijn miezerige pijntje dus gaan met die banaan.

Vanuit ons Guesthouse lopen we al snel de single tracks op richting de berg. Na een paar kilometer warmdraaien begint de beklimming, die naar mate we hoger komen steeds mooier wordt. We halen hier nog hele hordes mensen in, die ons vast ook wel “mad” vinden. We komen hoger en hoger en het wordt alsmaar kouder. Ik trek nog een extra jasje en mijn handschoenen aan. Nog even en we lopen in de sneeuw en we zien geen hand voor ogen, grijs, grijs en nog eens grijs is het hier maar het heeft wel wat. Na verloop van tijd komen er twee wandelaars terug. Ze melden ons dat door de sneeuw het pad niet meer zichtbaar is. Wij hebben de route wel op onze GPS maar inmiddels hebben we het zo koud dat het ons niet verstandig lijkt om verder te lopen. We hebben de 1000 hoogtemeters aangetikt en nemen de situatie voor lief. We komen nog een gids tegen die zelfs stijgijzers bij zich heeft voor het laatste stuk, dus we doen er goed aan terug te gaan.

En dan…., de afdaling. Oja, k#t die enkel. Pas dan merk ik dat het een stomme zet was om zo ver door te lopen. Ik kan mezelf niet goed opvangen door de pijn en moet dus erg voorzichtig doen in de sneeuw. Mijn handen zijn inmiddels echt verkleumd en ik verlang naar het stuk zonder sneeuw, goh dat duurt toch langer dan ik dacht. Zoals het een gentlemen betaamt staat Henry op een gegeven moment zijn handschoenen af en worden mijn handen, door constant een vuist te knijpen, weer een beetje warm. De sneeuw laten we achter ons en een prachtige afdaling, via dezelfde weg volgt. Door de enkel moet ik erg voorzichtig doen en kan ik me niet zo laten gaan als ik wil maar we komen veilig weer beneden. En nu is het echt tijd voor Whisky. Mijn favoriete drankje zal het nooit worden maar na zo’n mooie trailtrip vind ik toch wel dat we hem hadden verdiend.

Edinburg. Schrijver: Henry
Na een week lang hardlopen zijn we per trein afgereisd richting Edinburg. Tijdens de treinrit vergapen we ons aan de mooie omgeving. We komen langs een aantal plekjes die we ook rennend hebben aangedaan. Een paar uur later wacht ons het stadse leven in het sfeervolle Edinburg. De hoofdstad van Schotland betekent volop genieten van leuke winkeltjes, indrukwekkende architectuur, lekker eten en drinken en goed weer. Ondanks dit spreekwoordelijke leven als god in Schotland, moeten we onafhankelijk van elkaar toegeven dat we minstens zo graag nog een etappe hadden gelopen. Een klein buitje tussendoor hadden we zelfs nog op de koop toe willen nemen…..

Trailen in Schotland is wat betreft ons een absolute aanrader, zover je kan accepteren dat het ook enkele dagen wat nat en fris kan zijn en je soms eerder op je bestemming bent dan de bagagevervoerder. De West Highland Way zoals wij hebben gelopen is ook over meerdere dagen te spreiden. Onze invulling van 6 dagen resulteert in gemiddelde van 27km per dag met etappes van maximaal 35km. Bij een invulling van 9 dagen kom je op ongeveer 18km per dag met een maximum van 24km.

Berichttype: 

Reacties

We nodigen je uit je reactie te posten of vraag te stellen. Op die manier kunnen we als community elkaar inspireren en van elkaar leren. De redactie heeft het recht kwetsende of zuiver commercieel geladen boodschappen van het forum te verwijderen.

Wat een inspirerend verslag! Om direct af te reizen naar Schotland. Mooi geschreven. En bovendien een goede tip die babyfruithapjes als alternatief voor de zoete gels. Bedankt.

Bedankt voor jullie fraaie stuk. Heerlijk om die mooie route te mogen herbeleven in jullie stuk. Ik liep in mei met mijn vrouw en 4 kinderen (1,5; 4; 6 en 8 jaar) ook de WHW in 8 dagen. 's Ochtends zette ik de auto op het eindpunt, dan rende ik terug naar "huis" en dan liepen we met de jongste 2 op onze rug / nek de route. Ik mocht de WHW dus heen en terug zien. Heerlijk rennen, nooit te warm en altijd water. De bunkhouse van Inversnaid en de herten bij Kingshouse hotel zijn ook mijn favoriet.Voor wie nog niet overtuigd is na het lezen van deze WHW of de avonturen van Thomas en zijn pacers: probeer maar eens!

is dit een verzorgde reis zoja waar kun je diet boeken  en mag een hond mee?

Sponsors

 

site: IanusWeb