MudSweatTrails - Het platform van en voor trailrunners in de Benelux

Het platform voor Nederlandstalige trailrunners met actueel nieuws, know-how, reviews, trail events en de meest complete trailkalender

MudSweatTrails op InstagramVolg MudSweatTrails via TwitterMudSweatTrails op FaceBooke-mail MudSweatTrailsdoorzoek mudsweattrails.nl

Dutch Runners - partner van MudSweatTrails

In the Spotlight


PETZL Reactik Plus

 

 

Sponsors

 

Rondje Luik

We lopen in de late namiddag binnen over een enigszins in onbruik geraakte gravel vierhonderdmeterbaan van een pre-oorlogs sportcomplex voor mensen van stand in Luik. Drie meter van de linkerdrager van de opblaasfinishboog worden worsten gegrild. Het is mooi weer, heel erg mooi weer. Ik kom niet als laatste binnen en dat maakt mij nog vrolijker dan ik al ben. Helaas geen trappist na afloop, maar de bruine Leffe is voor deze keer ook binnen te houden. Wat te suikerig, maar ach, een kniesoor die daar op let.  

Die ochtend ging mijn wekker af terwijl halfvol maanlicht fel onze slaapkamer binnenscheen. De afwas die ik buiten op tafel had gezet, was stevig bevroren. In de ochtendschemer, een kleine twee uur later, telden 150 lopers gezamenlijk af naar de start. ‘Vijf-vier-drie-twee-een’ en weg waren we. Gaandeweg de wedstrijd onplooide zich een bizar parcours onder onze voeten. Vanuit het stadscentrum van Luik trokken we in een bonte ministoet via kronkelige paadjes langs kanaaltjes, trappenparcoursen, stadsparkjes en stukken asfalt naar de boszoom om de stad en de voorstadjes heen. De nachtvorstrestjes losten langzaam op in de beginnende dag. Mooi licht, sfeervolle plaatjes van dampende wateroppervlakten waar half gezonken woonboten lagen weg te kwijnen en bevriezende rookpluimen van de restanten Luikse industrie in het tegenlicht van de opkomende zon. Ik werd er zowat warm van.  

Geen extreme natuur. Voor een trail is er behoorlijk wat asfalt, maar van de 65 kilometer lopen er zeker 45 door weilanden, parken, achtertuinen, bossen en ander natuurachtig terrein. Een geslaagde poging om van iets ultra-erigs rondom een grote stad een soort trail bij elkaar te snokken. Ravito 1 na 25 km ligt strategisch gepositioneerd naast een fraaie basiliek op een heuvelrug met een schitterend zicht over de stad in de langzaam voelbare zon. De lucht is inmiddels strakblauw. Naast de chips, tucs en cola worden de eerste Jupilers opengetrokken.  

Ravito 3 na 53 km, vermoed ik. Inmiddels vallen veel lopers terug in de overlevingsmodus. Het is inmiddels zo warm dat ik de schaduw opzoek waar dat mogelijk is. Vrij snel na deze laatste tijdelijke mobiele loperskroeg sta ik boven aan een trappensysteem waar Luik bekend om schijnt te zijn. Onder mij lopen driehonderd tredes de diepte in, het geheel is een meter of tien breed. Naast me een jongen op een mountainbike, die tussen een paar lopers en wat toeristen in aanstalten maakt om over de trap naar beneden te fietsen. Ik schrik van zijn suicidale voornemen en vraag de mountainbiker of het wel zo’n verstandig idee is. Hij antwoordt niet, maar begint aan zijn afdaling. Ik loop er achter aan om de jongen bijstand te verlenen als dat nodig mocht zijn. Ik bedoel, 65 kilometer lopen is een daad van onbezonnenheid, maar zo’n trap af fietsen is pure hoogmoed. En die komt vóór de val, zo wij weten.  

Het gaat goed en als ik onder aan de trap aankom staat de biker me op te wachten. En ik vind het nu hij het er levend heeft afgebracht eigenlijk ook wel stoer.  

Ik loop door. Om me heen toeristen die een dagje Luik doen. Via een kriskrasparcours lopen we door buitenwijken, tuintjes, parken, trappen en door schuren heen (enfin, zelfde recept als de eerste 55 km, maar wat minder modder en wat meer asfalt en beton) terug naar het sportcomplex in het sjieke deel van de stad. Het laatste uur haal ik een redelijk aantal lopers in, die iets te vroeg hebben gevlamd. Dat is prettiger dan door een hoop mensen te worden ingehaald, in het zicht van de haven. Ik denk dat ik langzaam een beetje doorkrijg hoe het werkt, die langloperij.  

De Ultra Tour de Liège is ongeveer 65 km lang en overbrugt een hoogtemeter of 1700. Daarmee is het een vrij milde lange trail, niet ver van Nederland en zelfs met de trein goed te bereiken. De UTL wordt om de twee jaar georganiseerd en is wat mij betreft een aanrader. In verband met de stedelijke entourage (soms wat glas) is het niet aan te bevelen om hier op blote voeten te lopen!           

Berichttype: 

Reacties

We nodigen je uit je reactie te posten of vraag te stellen. Op die manier kunnen we als community elkaar inspireren en van elkaar leren. De redactie heeft het recht kwetsende of zuiver commercieel geladen boodschappen van het forum te verwijderen.

Ik dacht het al, maar nu weet ik het zeker: ik ben een fan van de stukjes van mig!

Sponsors

site: IanusWeb